Prolog

Byłem głupi udając tego kim nie jestem. Ale każdy się z tym już oswoił, naprawdę.. zawsze uważałem że ludzie są głupcami bez uczuć, nie umieją kochać, walczyć. A tym czasem okazało się że to ja byłem problemem, problemem który trzeba zniszczyć.
Od małego się rządziłem, kłóciłem, nikogo nie lubiłem , dokuczałem , biłem i szantażowałem innych. To było wielkim błędem. Teraz jest tak samo. Moje osiemnastoletnie życie jest zbyt idealne. Pochodzę z bogatej rodziny Cowellów. Nie wiem kim byli moi prawdziwi rodzice, ale wiem to że Simon ( mój przybrany ojciec ) znalazł mnie pod drzwiami domu gdy byłem jeszcze niemowlakiem. 
Mój ojciec posiada dużo studiów takich jak X-Factor. Dzięki temu mamy dużo pieniędzy, a ja mam wszystko czego zapragnę. 

Zawsze chciałem się dowiedzieć kto jest moją prawdziwą rodziną, kiedyś nawet już byłem blisko, bardzo blisko rozwiązania tej zagadki. Codziennie obok mojego domu, a raczej villi przechodziła taka kobieta lub czasem siadała na ławce i patrzała się w okno mojego pokoju. Zawsze zastanawiałem się kim ona była. Ale to jeszcze nie koniec historii z tą kobietą. 
Kiedy byłem w szkole zawsze ją mijałem na chodniku wracając do domu, ona stała oparta o bramę szkoły i przyglądała się każdemu kto tędy przechodził. Kilka uczniów mojej szkoły się z nią witało i posyłało jej uśmiechy, które wcale nie były fałszywe. 
Albo wtedy kiedy byłem w centrum handlowym. Kobieta zawsze wychodziła z tego samego sklepu z chlebem i wodą. Potem owijała się długim szalem i każdy się z nią witał albo coś jej dawał: pieniądze, jedzenie lub czasem jakieś ulotki. Prawdopodobnie była ona ubogą kobietą. 
Albo zawsze kiedy byłem z kumplami którzy byli nimi tylko dla moich pieniędzy i dlatego że mój ojciec był sławny zobaczyłem tą kobietę na ławce, karmiła gołębie i z każdym się witała. Była uśmiechnięta lecz w jej oczy wydawały się być smutne. Spojrzała na mnie i posłała mi nikły uśmiech po czym odeszła. Wydawało mi się że ta kobieta mnie szpieguje. 

Wracając do mojego życia prywatnego. Mogłem robić do chciałem, rodziców prawie nigdy nie było w domu, albo wracali dopiero gdy spałem, albo zostawali w hotelu. Uwielbiałem oglądać horrory. A potem chodziłem spać z włączonym światłem. Strasznie się bałem ciemności. Raz kiedy zgasło światło w całym domu, była wtedy awaria, płakałem jak małe dziecko. 
Codziennie urządzałem w domu imprezy, zapraszałem około 700 osób. 
Jak wcześniej wspominałem, miałem wszystko co chciałem. Ale brakowało mi miłości rodziców, opieki, prawdziwych przyjaciół i miłości.